حضرت علی(ع) خورشید عدالت، و راهنمای شیعه در مسیر نور ولایت

شیعه علی(ع)، نه تنها نامی است که بر زبان‌ها جاری می‌شود، بلکه روحی است آمیخته با عشق به خورشید عدالت و قدمی در مسیر نورانی ولایت. علی(ع)، آن اسوه بی‌همتا و دریای بی‌کران حکمت بود، نه تنها امیر مؤمنان،(ع) بلکه آیینه تمام‌نمای ایمان و تجسم راستی در پهنه خاک است. شیعه علی(ع)، در مکتب او درس آزادگی می‌آموزد؛ آزادگی از بند نفس، از زنجیر جهل و از تاریکی‌های کبر.

علی(ع): شیر خدا و پرچمدار عدالت

در روایات آمده است: «عَلِیٌّ مَعَ الْحَقِّ وَالْحَقُّ مَعَ عَلِیٍّ»؛ علی با حق است و حق با علی. شیعه علی(ع)، پرنده آسمان این حقیقت است. او می‌داند که پیروی از علی(ع) تنها در محبت زبانی نیست، بلکه در پیاده‌کردن عدالت در وجود خویش و جامعه است. علی(ع) که در میدان نبرد «اسدالله» بود و در محراب عبادت «عارف دلباخته»، به شیعیانش می‌آموزد که چگونه در قلب توفان‌های دنیا، همچون کوه استوار بمانند و در امواج فتنه‌ها، کشتی هدایت را به ساحل امن برسانند.

ولایت: رشته ناگسستنی آسمان و زمین

شیعه علی(ع)، ولایت را حلقه اتصال خلق به خالق می‌داند. همان‌گونه که پیامبر(ص) فرمود: «مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلَاهُ». این ولایت، نه مفهومی تاریخی، بلکه جریانی زنده و جاویدان است که از غدیر خم تا ظهور مهدی(عج)، قلب‌های مؤمنان را به هم پیوند می‌دهد. شیعه علی،(ع) در هر ذکر «یاعلی»، تجدید عهد می‌کند با آن امام غریب که در محراب عبادت، خون پاکش را نثار معبود کرد.

مکتب علی(ع): دانشگاه انسانیت

در نهج البلاغه، گوهرهایی از کلام علی(ع) می‌درخشد که هر جمله‌اش جهانی از معناست: «ارْحَمْ مَنْ فِی الْأَرْضِ یَرْحَمْکَ مَنْ فِی السَّمَاءِ». شیعه علی(ع) می‌آموزد که رحمت، پایه ایمان است و دادگری، نشانه تقوا. علی(ع) به انسان می‌آموزد که فقرا را فراموش نکنند، یتیمان را پناه دهند و با دشمنان نیز در سایه انصاف رفتار کنند. او که خود، یتیم پیامبر(ص) بود، هیچ یتیمی را تنها نگذاشت.

عشق به علی(ع): آتش جاودانه در دل‌های شیعه

شیعه علی(ع) عشق را از کوثر محبت فاطمه(س) نوشیده است. عشقی که در کربلا به اوج رسید؛ وقتی حسین(ع) بار امانت ولایت را بر دوش کشید و در راه احیای دین جدش، خون خود و یارانش را نثار کرد. شیعه علی(ع) هر سال در محرم، یاد آن فداکاری‌ها را زنده می‌کند و پیمان می‌بندد که راه سرخ شهادت را فراموش نکند.

زیارت غدیر: نوای جاودانه ماندگاری

شیعه علی(ع) در زیارت غدیر می‌خواند: «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا مَوْسَى عُبَّادِ اللَّهِ». این سلام، تنها سلام بر امیرالمؤمنین(ع) نیست، بلکه سلام بر تمام ارزش‌هایی است که او برای آن‌ها جنگید: عدالت، آزادی و بندگی خالصانه پروردگار. شیعه علی(ع) می‌داند که محبت او، پلی است به سوی بهشت رضوان، همان‌گونه که پیامبر(ص) فرمود: «عَلِیٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَالْقُرْآنُ مَعَ عَلِیٍّ؛ لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّى یَرِدَا عَلَیّ الْحَوْضَ».

پایان سخن:

اگر می‌خواهی شیعه علی(ع) باشی، باید چون او باشی: در سخاوت، چون رود فرات؛ در شجاعت، چون شیر میدان؛ در عبادت، چون عارفی شب‌زنده‌دار؛ و در مهربانی، چون مادری برای یتیمان. به قول سعدی: «دلیران روزگار از تو آموختند مردی / که تو در حسن خلق، بحری و در عفو، کراری»… شیعه علی(ع) بودن، هنر زیستن در مسیر نور است؛ مسیری که پایانی ندارد جز در آغوش حضرت دوست.