از فورجه تا فاجعه فقط یک استکان نسکافه فاصله ست!

بخش اول امتحانات

این قسمت: از فورجه تا فاجعه، فقط یه استکان نسکافه فاصله ست!

بزارید اول با این سوال شروع کنیم که اصلا فورجه چیه؟

فورجه یعنی چند روز طلایی، بین آخرین کلاس و اولین امتحان، که دانشگاه با لبخندی شیطانی میگه: «خب دیگه، خودت بخون!»

و تو، موجودی شریف و خسته ولی پُر از امید، یک نفس عمیق میکشی و زمزمه میکنی: «از فردا… جدی میخونم!»

فورجه یعنی با یه انرژی مضاعف بیدار شی، جزوه رو بذاری جلوت، ولی قبلش یه نگاهی به تلگرام، یه سر به اینستاگرام و یه سر به گروه کلاس بزنی، بعد یهو ساعت بشه ۱۱:۴۳ و تو هنوز دنبال موزیکِ مناسب برای شروع خواندن باشی.

جزوه جلوته ولی ناخودآگاه میری سراغ تمیز کردن کمدی که ۴ ترم ازش فرار میکردی. یدفعه میگی: «بی‌خیال، وقتی اتاق نامرتبه مغز هم کار نمیکنه دیگه!»

البته برنامه‌ریزی هم داری:

ساعت ۸ صبح: بیدار شدن

۸ تا ۱۰: مرور کامل جزوه

۱۰ تا ۱۲: خلاصه‌نویسی

بعد ناهار و نماز و یه چُرت کوتاه

عصر: تست

شب: جمع‌بندی

نصف شب: خواب عمیق برای تمرکز فردا ولی چیزی که در واقع اتفاق می‌افته: بیدار شدن توی ساعت ۱۲:۳۶!

دیدن یه پیام تو گروه: «هیچ‌کس نخونده!»

رفتن تو اینستا با استوری: «از امروز فقط درس!»

نشستن پای لپ‌تاپ برای «شروع درس خوندن» ولی دیدن ۳ تا مستند درباره‌ی «زندگی در مریخ» یا تماشای تمام فصل های سریال های محبوب!

شب: افسردگی ملایم با حسرتی هنری

این وسط، فورجه همه چیز می‌تونه باشه جز «وقتی برای درس خواندن».

یعنی درد معده‌ی مشکوک دقیقاً موقع باز کردن جزوه. یعنی حس عرفانی موقع نگاه کردن به سقف: «اصلاً نمره یعنی چی؟ مگه شاخص انسانیت نمره‌ست؟ چرا ما باید اندازه‌گیری بشیم؟ چرا من معلم شدم؟ چرا هنوز دارم درس می‌خونم؟»

فورجه اون جاییه که تصمیم میگیری بری به کتابخانه، شاید انگیزه بگیری، اما میرسی و میبینی همه فقط اومدن اند که عکس بگیرند تا استوری امروزشون جور بشه!

و سرانجام، شب قبل امتحان، همه‌ی فلسفه‌ها کنار میره… چشم‌هات قرمزه، دلت درد می‌کنه، خوابت هم میاد و یه صدای الهام بخش توی دلت میگه:«فقط پــــــــاس شم… همین!» تو اون لحظه، فورجه تبدیل میشه به یک فیلم آخرالزمانی. قهوه، موسیقی، نور کم، و یه چهره‌ی ناامید که وسط جزوه داره دنبال سوالات احتمالی میگرده.

حالا نتیجه‌گیری اخلاقی چیه؟

هیچی! فقط بدون که اگه تونستی توی فورجه یه صفحه واقعی هم بخونی، تو فوق‌العاده ای. و اگه نخوندی، باز هم قدر خودتو بدون چون تو هم یکی از ما هستی، یکی از همین دانشجوهای مظلوم فرهنگیان که به امید استاد مهربون، هر ترم یه حماسه‌ی تازه می‌نویسه! «این است شرح غم‌انگیز فورجه‌ی یک فرهنگی»

ادامه دارد…