ایران، فرمانروای نبرد

آتش در دل شب زبانه می‌کشد و در سکوت کوهستان ، پژواک گام هایی شنیده میشود که افسانه را از دل تاریخ بیرون میکشداینجا جایی است که مرز میان اسطوره و واقعیت رنگ می بازد و دلیران با تیغی در مشت و ایمانی در دل پرده ی تقدیر را می درند.

اکنون زمان آن رسیده که قصه یک شجاعت ، ایثار و نبرد آغاز شود ؛می نویسم متنی را که هر واژه اش طبل جنگ است و هر جمله اش فریادی از شکوه یک ایران و مقاومت مردمش!

جنگ شروع شد …‌

البته خیلی وقت بود که شروع شده بود .‌‌..

ما خواهان جنگ نبودیم اما خودشان خواهان نابودی خود بودند!

ندانستند ملتی را به جنگ کشاندند که اسطوره داستانش رستم دستان است .

ندانستند ملتی را به رزم دعوت کردند که فریادشان همچون غرش شیران و جاودانگیشان ققنوس وار است.

مردمانی به محکمی دماوند و اسطوره هایی به مانند شهیدان سپهبد قاسم سلیمانی ، سردار حسین سلامی ، سردار امیرعلی حاجی زاده ، سپهبد محمد باقری ، سردار غلام علی رشید و….

شباهنگام که موشکانمان آسمان را به زمین می‌دوزند حرکت می‌کنیم تا پایان دهیم این اهریمن پلید را

ترسی نیست ما ایرانیان را چرا که الگوی ما پهلوان خیبر و کربلای حسین است.

ما فرار را یاد نگرفته ایم می‌جنگیم تا آخرین قطره خون ، برای ما پناهگاه معنا ندارد برای ما فرار از مملکتمان بخاطر آژیر خطر معنا ندارد اینجا معنا یعنی ریشه یعنی غیرت یعنی استواری و ایستادگی یعنی آزادی،یعنی ایران همیشه سر افراز مان…

شبا هنگام که ستارگان رنگ میبازند از وهم موشک هایمان می آییم و نابود میکنیم رژیمی را که جهان مظلومان از دست آن آسایش نداشت.

و میدانیم در پایان این جنگ افسانه ها به واقعیت خواهند پیوست و اسطوره هایمان را تنها نه در کتابها بلکه در قلبمان نگه میداریم و همواره به یاد داریم که آنها رفتند که ما بمانیم و ایرانی سر افراز تر و پر قدرت تر بسازیم.