تولد انسانی جدید

در دل ویرانه‌های غزّه، جایی که بمباران‌های مداوم خانه‌ها را به خاک و خون می‌کشند، تصویری دیگر در حال شکل‌گیری است؛ تصویری از یک زندگی که نه‌تنها تسلیم نیست، بلکه در هر ثانیه‌ای از درد، دانه‌ای از امید می‌کارد. کودکی روی آوارهای خانه‌اش نشسته و مشغول آموزش قرآن به برادر کوچک‌ترش است، زنی که در میانه‌ی جنگ، نان می‌پزد تا خانواده‌اش را سیر کند، اما این فقط یک صحنه از مقاومت در غزّه است، اینکه به‌جای دیدن غزّه به‌عنوان قربانی، آن را به‌عنوان یک مدرسه‌ی بزرگ زندگی ببینیم. مدرسه‌ای که در آن، انسان‌های جدیدی متولد می‌شوند؛ انسان‌هایی که در میان خاکستر جنگ، خلاقیت و امید را از دست نمی‌دهند.

مقاومت در غزّه از زندگی روزمره‌ی مردم جدا نیست. اینجا، زن و کودک هم در خط مقدم حضور دارند. برخلاف تصور عمومی، مردم غزّه صرفاً به دنبال بقا نیستند، بلکه در تلاش‌اند تا در دل تاریکی، نوری از آگاهی و رشد را روشن نگه دارند. چیزی که در انقلاب اسلامی ایران و دفاع مقدس نیز دیده شده بود، اینجا در غزّه به یک ویژگی ذاتی تبدیل شده است.

نگاهی به تاریخ مقاومت فلسطین نشان می‌دهد که مردم این سرزمین بدون نیاز به سازماندهی‌های پیچیده، خودجوش و با تکیه بر ارزش‌های اجتماعی و فرهنگی خود مبارزه کردند.

وقتی مدارس تعطیل می‌شوند، آموزش به خانه‌ها، مساجد و محله‌ها منتقل می‌شود. وقتی رسانه‌های رسمی خاموش می‌شوند، مردم در گفت‌وگوهای روزمره، اخبار و تحلیل‌ها را به اشتراک می‌گذارند. یادگیری دیگر فقط در کلاس‌های درس رخ نمی‌دهد، بلکه در هر گوشه‌ی این شهر ویران‌شده، جریان دارد.

این مقاومت چیزی فراتر از یک نبرد نظامی است. این یک فرهنگ است، یک روش زندگی که در آن، ایستادگی به‌عنوان یک واکنش طبیعی و غریزی شکل گرفته است. مردم غزّه برای مقاومت نیازی به دستورات از بالا ندارند؛ هر فرد در لحظه‌ی خودش تصمیم می‌گیرد و اقدام می‌کند. درست مثل پرنده‌ی کوچکی که در داستانی قدیمی، در میانه‌ی آتش‌سوزی جنگل، تنها با نوک خود قطره‌ای آب می‌آورد. شاید این قطره برای خاموش کردن آتش کافی نباشد، اما نشان می‌دهد که او وظیفه‌ی خود را انجام داده است.

و این همان چیزی است که رهبر انقلاب اسلامی ایران از آن به‌عنوان سبک زندگی مقاومت یاد می‌کند. در غزّه، این سبک زندگی دیگر یک ایده‌ی آرمانی نیست؛ بلکه جزئی از هویت مردم شده است.

در نهایت آیا می‌توان از غزّه آموخت؟ شاید غزّه تنها یک نقطه‌ی کوچک روی نقشه باشد، اما پیامی که از آن به گوش می‌رسد، جهانی است:

در سخت‌ترین شرایط، زندگی می‌تواند شکوفا شود، اگر امید و آگاهی را از دست ندهیم.

خلاصه ای از سخنرانی استاد حجت‌الاسلام و المسلمین محسن قنبریان