دلنوشته

هر سال محرم که شروع میشه یه غم عجیبی هم به دنبالش میاد ، غم بی رسمی های روزگار و ظلم و ستم هایی که تو روز عاشورا اتفاق افتاد.
هر سال محرم دل هامون هوای کربلا رو میکنه و با خودمون میگیم ای کاش اون زمان میتونستیم اونجا باشیم و خودمون و در راه امام حسین فدا می کردیم و کل محرم و با این حسرت تو هیئت ها و روضه ها میگذروندیم.
اما محرم امسال با سال های دیگه فرق میکنه ، غمش و حال و هواش فرق کرده. سنگینی غمش رو سینه هامون احساس میشه.

چونکه امسال واقعه کربلا دوباره تکرار شد ….
اگرچه ۱۴۰۰ سال پیش تو وقایع کربلا نبودیم اما امسال در گوشه گوشه کشورمون شاهد ظلم آشکار یزیدیان زمانه بودیم .
یزیدیانی که چون زیر بار ظلمشون نمیرفتیم شبانه بمب هاشون و روی سر مردم بی گناه فرو ریختن و صدها آدم بی گناه و شهید کردن.
اره رفیق امسال محرم غمش عجیب فرق میکنه..
امسال علاوه بر غم علی اصغر ۶ ماهه غم رایان ۲ ماهه هم قلبمون و آتیش میزنه.
علاوه بر غم امام حسین و پسرای ام البنین غم سردارای رشیدمون ،سردار حاجی زاده و باقری و سلامی و… هم روی قلبمون سنگینی میکنه.
امسال چیزایی که از واقعه عاشورا یاد گرفته بودیم و تو میدان عمل به نمایش گذاشتیم.
نشون دادیم که تا آخرین قطره خونمون از کشورمون دفاع میکنیم و هیچ وقت زیر بار حرف زور نمیریم.
نشون دادیم مثل حضرت زینب با وجود اینکه قلبهامون زخمی شده اما جلوی دشمنامون کم نمیاریم و از آرمان هامون محافظت میکنیم.
چون اینجا ایرانه و سرزمین فرزندایی هست که توی هیئت سیدالشهدا بزرگ شدن و راه و رسم زندگیشون راه رسم اوناست.