صبح است و طلوع آنکه بیدار شویم
مست از سر خاکمان و هشیار شویم
وقت است حسین ما بگوید هیهات
وقت است که از زمانه بیزار شویم
در مکتب ما کلید فاتح ، خون است
سرویم و بر آن سریم ، خونبار شویم
چون نهضت سربدار و چون شیخ حسن
از شوق وطن خوش است بر دار شویم
این پرچم سرخ و سبز بی پایان را
باید که به قلب و جان نگهدار شویم
آخر خط پارسا چه خوش این را گفت
ایران دل عالم است و دل دار شویم…
(پارسا یوسفوند)
پارسا یوسفوند
دیدگاهتان را بنویسید