ماه رمضان، ماه میهمانی خدا

شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن

ماه مبارک رمضان ماه دوری از گناهان، ماه بندگی است.
بوی بهار می آید، بهاری از جنس استغفار و بخشیده شدن، شمیم شکوفه‌ های دل انگیز مناجات و رایحه زندگی بخش بندگی خدای بزرگ…

ماه رمضان در راه است و من اینجا دلم سخت معجزه می خواهد… چشم انتظار ضیافت آسمانی توام، شاید معجزه قلب من در مهمانی تو و به دست توست. رمضان ماهى است که ابتدایش رحمت و میانه ‏اش مغفرت و پایانش اجابت است…

ابر های رحمت خدا در رمضان ۲۴ ساعته، ثانیه به ثانیه در حال باریدن هستند. بیاییم چتر گناه را از روی سر خود برداریم تا جانمان خیس باران لطف و رحمت الهی گردد.

امام صادق (ع) می فرمایند: خواب روزه دار عبادت، خاموشی او تسبیح، عمل وی پذیرفته شده و دعای او مستجاب است.

ماه مبارک رمضان را، بهار قرآن را، لحظه به لحظه، مغتنمی بشماریم و از فضایل و برکات بی‌شمار و بی‌نظیر این ماه، بهره مند شویم!

هر سال ماه رمضان، خاطرات دوران زیبای کودکی را برای من تداعی می کند؛ سحرهای ماه رمضان ایام کودکی برای من یعنی احساس ضربه های آرام دست مادرم که می‌گفت: بیدار شو و‌ صدای مناجات مشهور: اللهم انی اسئلک…
برای من که قبل از سن تکلیف اصرار داشتم روزه بگیرم، بیدار شدن هنگام سحر، نوعی موفقیت در شناسایی و رسمیت پیدا کردن در جمع بالغین بود.
دور سفره که می‌نشستیم ترکیب خواب‌آلودگی، صدای مناجات و هیجان توام با شمارش معکوس وسط مناجات که «تا اذان صبح اینقدر مانده» تناقض آرامش و‌ اضطراب دلچسبی را ایجاد کرده بود.
دقایق آخر سحر ذهنم در تقلای تنظیم درست برنامه بود، جوری که بتونم بین خوردن و آشامیدن و‌ مسواک زدن انتهای ماجرا، آن‌هم قبل از اذان صبح، هماهنگی ایجاد کنم.
با اینکه به سن تکلیف نرسیده بودم، با پرسش عمدی اینکه «چقدر مونده تا اذان؟» در پی جدی بودن روزه‌داری خودم بودم. سحری را که می خوردم‌، می‌رفتم سراغ مسواک و اونم با چه‌ وسواسی. و خوشحال بابت اینکه توفیق روزه گرفتن، قبل از رسیدن به سن تکلیف را داشتم.

استشمام عطر خوش رمضان، از پنجره ملکوتی شعبان، گوارای وجودتان باد…

ماهی سرشار از برکت و رحمت و عبادت های خالصانه ی پذیرفته شده را برایتان آرزومندیم.

التماس دعای فراوان، به ویژه در لحظات ملکوتی سحر و افطار