در امتداد نور، در معبر آسمانی شهدا…

ای مسافر سرزمین عشق! پای در خاکی می نهی که رازهای نهفته در دل خویش دارد، خاکی که هر دانه‌اش خاطره‌ای از غیرت، رشادت و ایمان را در سینه نگه داشته است. اینجا زمین خداست، کربلای ایران، جایی که آسمانش هنوز از عطر شهادت لبریز است و بادهایش، زمزمه‌های “هل من ناصر” را در گوش تاریخ تکرار می‌کنند. آری، اینجا راهیان نور است… جایی که باید کفش‌ها را از تعلقات دنیا تکاند، دل را به صفای خونین‌ترین عشق‌ها سپرد و با وضویی از اشک، بر سجاده‌ای از خاک سجده کرد. اینجا ردپای مردانی را می‌بینی که در تاریکی شب‌های عملیات، دل به نور قرآن و زمزمه‌های عاشورایی سپردند و سحرگاهان، در روشنایی خون خویش به ملکوت پیوستند. بر این خاک، پلاک‌هایی جامانده‌اند که نام‌هاشان را فرشتگان خوانده‌اند، سنگرهایی که هنوز طنین ذکرهای شبانه رزمندگان در آن جاری است، نخل‌هایی که قامتشان به بلندای ایمان ایستاده و شقایق‌هایی که هر صبح، سلام شهدا را به خاک وطن تقدیم می‌کنند. اینجا فکه است، شلمچه است، طلائیه است… اینجا همان معبری است که شهدا از آن گذشتند و ما را در دو راهی دنیا و آخرت رها کردند. اینجا هنوز بوی نفس‌های بهشتی‌شان می‌آید، هنوز عطر دعاهای شب عملیات در هوا جاری است، هنوز آسمانش چشم‌انتظار است… و تو، ای زائر سرزمین نور! اگر آمدی، دست خالی باز نگرد… دل را در این خاک بسپار، غیرت را از شهدا بیاموز، و عهدی ببند که به بهای خون هزاران مرد خدا، در مسیر عدالت و حقیقت بمانی. مبادا این خاک را تنها بگذاری، مبادا پرچمی که آنان با خون خویش برافراشتند، بر زمین افتد…

راهیان نور، تجدید بیعتی است با آنان که رفتند تا ما بمانیم، اما نه برای ماندن، که برای ادامه دادن…

۲۰ اسفند؛ روز ملی راهیان نور را گرامی میداریم.